บทความ ใจแม่(หมา)..

ช่วงนี้เห็นกระไรตายกันบ่อยจัง...

เดือนที่แล้ว ทิดศักดิ์ที่เคยบวชอยู่ที่วัดท่าพระ เคยไปช่วยงานหลวงพ่อมหาสิงห์ ที่วัดพระพุทธบาทถ้ำป่าไผ่ อ.ลี้ จ.ลำพูน ได้พักหนึ่ง ทำกระไรไม่งามไว้ประมาณหนึ่ง สึกออกไปได้ไม่ถึงปี ก็ตาย รู้อีกทีเผาไปแล้ว

ต่อมาก็เจ้ายักษ์ตาย

มาเมื่อวานหลวงน้าอ๋อย ทำหน้าที่เฝ้าวิหารหลวงพ่อเกษร อยู่ที่วัด เห็นหน้ากันหลัด ๆ ก็มรณภาพเสียแล้ว ด้วยโรคหัวใจวายเฉียบพลัน ที่อ่าวมะนาว อ.หัวหิน จ.ประจวบคีรีขันธ์

มาเมื่อเช้านี้ ครับ ขณะกำลังออกบิณฑบาต ลูกหมานอนตาย ๒ ตัว ถูกรถโตโยต้าวิชเหยียบ โอ้หนอ... ชีวิตช่างไม่เที่ยง วันก่อนเพิ่งปรารภกับโยมกวางเจาถึงลูกหมาที่ทำท่าจักป่วย กินอะไรเข้าไปก็อ้วกออกมาหมด โยมกวางเจาเป็นโต้โผขอให้ข้าพเจ้าพามันไปคลีนิคสัตวแพทย์ด่วน หาที่อยู่คลีนิค เบอร์โทรศัพท์ และโอนค่ารักษามาให้เสร็จสรรพ แต่เผอิญว่า ค่ำแล้ว เลยต้องรอเป็นวันรุ่งขึ้น กว่าจักเสร็จธุระ ก็บ่ายสาม ไปดูมัน กลับหายดี เป็นหมาร่าเริงตามเดิม ยังปรารภว่า หมาวัดส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้ป่วยตาย เจอรถเหยียบตายเสียมากกว่า วันนี้ก็สมจริงดังคำที่พยากรณ์ไว้

บิณฑบาตกลับมาแล้ว ข้าพเจ้าก็ไปดูว่า เจ้าคนที่ถอยรถเหยียบลูกหมานั่น เขาจัดการกับศพลูกหมาอย่างไร

ปรากฏว่า...

เขาทิ้งน้อง ๆ ไว้ใต้ต้นไม้ ครับ รอให้มันเน่า แล้วก็ให้พระภิกษุเป็นผู้จัดการ ความรับผิดชอบเป็นเยี่ยมจริง ๆ ครับ เดี๋ยวว่าจักไปถ่ายทะเบียนรถเอามาประจานสักหน่อย

เห็นแม่มันแล้วก็สงสารจับใจ มันยังวน ๆ เวียน ๆ ดูลูกมันอยู่เลย พอข้าพเจ้าไปเก็บภาพ แล้วแวะไปป้อนนมให้เจ้าสองตัวที่วันก่อนป่วย ผอมกะหร่อง แต่ไม่ถูกรถเหยียบ ครับ ชีวิตเป็นของไม่เที่ยง ความตายเป็นของเที่ยงจริง ๆ วันก่อนมันยังทำท่าจักป่วยตาย ที่ไหนได้ เจ้าตัวอ้วน ๆ ปุ๊กลุ๊กท่่าทางสมบูรณ์ดี ชิงตายไปเสียก่อน เขาถึงว่า กะโหลกบางตายช้า กะโหลกหนาตายก่อน

พอเดินกลับมา ศพลูกหมาสองตัวหายไปแล้ว..

แม่มันคาบไปไว้อีกที่หนึ่ง ครับ มันคงไม่เข้าใจว่า ลูกมันตายไปแล้ว เห็นมันก็ยังไปเลียก้นลูกมัน ไปเลียเลือดที่หัวลูกมัน เลียจนสะอาดเจี๊ยบทีเดียว มองไกล ๆ เหมือนลูกสุนัขนอนหลับธรรมดา

ดูเหตุการณ์แล้ว อีกไม่นานก็คงบวมอืด แล้วเน่า ลำบากคนอื่นเก็บศพมันอีก ข้าพเจ้าเลยหาถุงพลาสติกมาเก็บศพน้อง ๆ ทั้งหลาย

แม่มันก็ยังไม่หายโศก พอไปเก็บศพ แม่มันก็วนเวียนเข้ามาเลียหัวเลียหางลูกของมันอีก เวทนาเหลือใจ ลูก ๆ ทั้งหลายดูไว้เถิด แม้สัตว์เดรัจฉาน สัญชาตญาณความเป็นแม่ยังรักลูกเข้มข้นขนาดนี้ แล้วแม่ของเราเล่า...

ทำเสียงโหยหวนพิร่ำรำพันถึงลูกน้อยที่จากไปไม่มีวันกลับ ชีวิตล้วนมีแต่ทุกข์สมจริงดังที่พระพุทธองค์ตรัสไว้

ชีวิตหนอช่างไม่เที่ยง

เสียงหมาน้อยกลอยใจ

เสียงแม่หมาโหยไห้

ชีวิตหนอไม่หวนคืน 

  ชีวิต พวกเขาทั้งหลาย ส่วนใหญ่ก็นอนเล่นอยู่ใต้ท้องรถ วอนเจ้าของรถ เวลาจักออกรถ ช่วยก้มลงดูใต้ท้องรถหน่อย มีลูกหมาตัวน้อย ๆ เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่เดือน นอนหลบแดดอยู่บ้างหรือเปล่า..

ดูไปแล้ว ก็นึกถึงพุทธานุพุทธประวัติ ตอน เมตไตรยพยากรณ์ ตำราบางเล่มเขียนพยากรณ์พระศาสนาไว้ว่า เมื่อใกล้กาลดับสูญของศาสนาพุทธ พระอภิธรรม จักสูญหายไปก่อน ตามด้วยพระสูตร เหลือพระวินัยเพียงอย่างเดียว พระวินัย ๒๒๗ ข้อ จักรักษาไว้ได้เพียง ปาราชิก ๔ ข้อ เท่านั้น เพศบรรพชิตจักค่อย ๆ ร่อยหรอ ตอนสุดท้ายเหลือเพียงจีวรผืนเล็ก ๆ ห้อยคอ หรือร้อยหูไว้ เป็นสัญลักษณ์ของการเป็นภิกษุ เมื่อพระศาสนาสูญสิ้นแล้ว ศีลธรรมของคนจักแย่ลงไปเรื่อย ๆ คนจักมีอายุสั้นลง ๆ จนเหลือแค่ ๑๐ ปีตาย คนมีความทุกข์มาก จนเกิดกลียุค เข่นฆ่ากันเอง คนที่มีปัญญาจักหนีไปหลบตัวซุกซ่อนอยู่ในป่าเขา ครบ ๗ วันแล้วก็ออกมา คนที่เหลืออยู่พบกันก็เกิดสงสารรักใคร่กันเป็นอันมาก ตั้งอยู่ในพรหมวิหาร ๔ รักษาศีล ๕ เจริญพระกรรมฐานกันเป็นปกติ มีความไม่ประมาท พิจารณาไตรลักษณ์อยู่เนือง ๆ เมื่อทำดังนี้ สัตว์ทั้งหลายก็มีอายุยืนยาวขึ้น จาก ๑๐ ปี เป็น ๒๐ ปี ยาวขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงอสงไขยหนึ่ง ครั้นนานเข้าไม่รู้จักตาย ก็มีความประมาท อายุขัยก็สั้นลง ๆ จนมีอายุขัยได้ ๘๐,๐๐๐ ปี ในกาลนั้น พระศรีอาริยเมตไตรยพระพุทธเจ้าองค์สุดท้ายในภัทรกัปนี้ ก็จักลงมาอุึบัติ

พอเห็นลูกสุนัขตาย ก็นึกถึงกาลนั้นที่คนเรามีอายุขัยเพียง ๑๐ ปี ก็คงมีชีวิตคล้าย ๆ สุนัขพวกนี้ ถ้าเรามีอายุขัยเพียง ๑๐ ปี เราคงไม่ประมาทในชีวิตเป็นแน่แท้ เพราะคงเห็นคนตายกันเสียยิ่งกว่าบ่อย เดี๋ยวคนนี้เห็นกันอยู่แป๊บ ๆ ตายซะแล้ว คนนั้นแป๊บ ๆ ก็ลงไปอยู่ในหลุม คงจักต้องระลึกอยู่เสมอว่า ไม่นานเราก็จักต้องตาย

แต่เราในตอนนี้ มีความประมาท ก็เพราะมีอายุขัยถึง ๗๕-๘๐ ปี เลยไม่คิดว่า เราจักตายวันตายพรุ่ง คิดว่า แก่ ๆ แล้วค่อยตาย เสียเป็นส่วนมาก 

แล้วให้หวนนึกถึงพระพุทธพจน์บทพระบาลีว่า

ปมาโท มัจจุโน ปทัง

ความประมาทเป็นหนทางแห่งความตาย

อัปปมาโท อมตัง ปทัง

ความไม่ประมาท เป็นหนทางแห่งความเป็นอมตะ

จริงทีเดียว ครับ

เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้ฯ