บทความ Knight of sorrow (เรื่องสั้น)

เด็กสาว ที่จิตใจงาม เธอเป็นคนเดียว ทีรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง

แม้จะเจ็บปวด ทรมาน เพียงใด เธอขอเพียงให้ได้เจอคนรักอีกครั้ง

แม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้เลย  ความจริงที่เจ็บปวด นั้นคือ

โลกที่เธออยู่มันเป็นคนละโลกกับชายคนนั้น เธอทำได้แค่เพียงฝันว่าเขาจะกลับมาหาเธออีกครั้ง  เป็นเพียงความหวังเล็กๆ ของเธอ…..

เธอได้เคยทำสัญญา กับเทพองค์หนึ่ง

ว่าถ้าเธอได้เจอเขาอีกครั้ง เธอจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้

เธอมอบพลังให้กับเทพองค์นั้น เป็นพลังที่มีเธอคนเดียวที่สามารถใช้มันได้

เธอยอมแลกมันกับการเพื่อที่จะได้เจอเขาอีกครั้ง

ไม่ว่านานเท่าไหร่เธอก็จะรอ……..

เธอชื่อ วาริน

……..

……………..

…………………….

ปีศาจร้ายฆาตกรโรคจิต126ศพ ไม่มีใครรู้ว่า เขาเป็นใคร ไม่มีใครสามารถทำอะไรเขาได้

ชายรูปร่างใหญ่โตคนนี้ ไล่ฆ่าผู้คนด้วยจุดประสงค์บางอย่าง

เขามุ่งหน้าไปฆ่าทุกๆคน  ในตอนนี้ที่เขากำลังจะฆ่าเด็กและแม่ ในซอยเปลี่ยวๆ

ดูเหมือนจะเป็นซอยตัน เขาค่อยๆเดินไป เพื่อให้เด็กแล้วแม่ซึมซับความกลัว

รับรู้สึกความรู้สึกหวาดกลัว และสิ้นหวัง  เขาใช้มือบีบคอแม่ของเด็กอย่างช้าๆ

“จงรับความรู้สึกหวาดกลัวนี้ไปซะ”

เขาหักคอแม่ของเด็กคนนั้นอย่างโหดเหี้ยม

เด็กผู้ชายคนนั้นโดนเขาฟาดไปที่หน้า จนจบชีวิตลง

เหลือเพียงความตาย

ฆาตกรคนนี้  ถูกเรียกว่า อมนุษย์

ใครที่พูดถึงเขา ไม่นานก็จะถูกฆ่าตาย  

….ตายอย่างน่าอนาจ

ในร้านหนังสือแห่งหนึ่ง ได้มีชาย รูปร่างสันทัด กำลังดูหนังสือพิมพ์ เกี่ยวกับเรื่องอมนุษย์  

“ความตายของผู้คนบริสุทธ์ ฆาตกรโหดไม่มีวันตาย”

เขาเดินหยิ่บหนังสือพิมพ์ฉบับนี้ไปจ่ายเงิน

เมื่อเขาเดินออกไปก็เห็นวารินกำลังเดินอยู่ตามลำพัง เขามองเธอสักพักและหันไปทางอื่น

เขาเดินไปทางเดียวกับวารินเพราะเป็นทางกลับ  ในขณะเดินได้มีกลุ่มคนเดินมา

เป็นชายฉกรรจ์พวกเขาพยายามฉุดวารินขึ้นรถ

ชายที่เดินตามมาตะโกนออกไป

“พวกมึงจะทำอะไร” เขาพูดอย่างมั่นใจ

กลุ่มคนหันมามองเขา  พร้อมกับเวลา ที่เขาพุ่งเข้ายันลิ้นปี่ของชายคนหนึ่ง

ในกลุ่ม ในไม่ช้าเขาก็โดนกลุ่มชายฉกรรจ์ รุมทำร้าย

จนวารินเข้ามาเอาตัวบัง!

“อย่านะ เอาตัวฉันไปเถอะฉันยอมแล้ว”

กลุ่มชายฉกรรจ์ กระทืบซ้ำไปที่หน้า ของชายที่เข้ามาช่วย แต่โดนจับขาได้และดึงขึ้นไปจนหัวฟาดพื้น ชายสองคนฉุดวารินไป ส่วนอีกคนหนึ่งเอามีดพับออกมาแทงชายคนที่มาช่วย

เขาเอาตัวคนที่หัวฟาดพื้นมาบัง

ฉึก!!

คนที่แทงไม่สนใจวิ่งหนีเตลิดขึ้นรถไปทันที

ส่วนคนที่เหลือก็ลนลานจนยอมปล่อยวารินออกมา

วารินเห็นหน้าเขาคนนั้น

“เธอ…..นกไฟ”

ชายคนนั้นชื่อนกไฟ

เมื่อเธอเอ่ยชื่อนกไฟ เขาก็ยิ้มให้

“เป็นไงบ้างเจ็บตรงไหนรึเปล่าล่ะ” นกไฟพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอยิ้มให้พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เธอน่ารักจัง” นกไฟพูดสั้นๆและยิ้มให้

นกไฟเดินไปทางอื่นดูเหมือนเขาได้สนใจวารินเท่าไหร่

“เดี๋ยว นกไฟ”

นกไฟเดินไปแล้วไม่ได้หันมามอง แต่โบกมือให้

เช้าวันใหม่

วันที่อากาศสดใส เสียงนกร้อง และแดดยามเช้า ที่ส่องเข้ามา

ทำให้เธอ เด็กสาวน่ารัก ผิวขาวผมยาวดูมีเสน่ห์ ปากเล็กๆจมูกสวยเข้ารูป

เธอก็คือวาริน 

……………..

…….

……………..

วาริน เธอกำลัง เดินไปที่สวนแห่งหนึ่ง เป็นสวนที่มีผู้คนมากมาย

“วาริน ว่าไง” เพื่อนของวารินพูดทักทาย เธอชื่อ อ้อม

อ้อมชวนวารินมานั่งที่เก้าอี้ม้าหินด้วยกัน

“เป็นไงบ้างจ้ะพักนี้เธอไม่เห็นมาที่สวนเลย”

“ปล่าวจ้ะ เราแค่รู้สึกเหงาๆ” วารินตอบอย่างอ่อนโยน

“เธอเป็นอะไรรึเปล่า” อ้อมถาม

วารินยิ้มให้เพื่อนของเธอ แต่ไม่ได้ตอบ…..

ทันไดนั้นได้มีเสียงคนเดินมาจากข้างหลัง วารินและอ้อม

มันคือเสียงของ อมนุษย์!

วารินรับรู้ก่อนที่มันจะเดินเข้ามาหาใกล้กว่านี้ เธอหันไปมอง เพื่อนของเธอเมื่อเห็นเช่นเดียวกับเธอกลับวิ่งหนีแล้วทิ้งเธอไว้อย่างไม่ไยดี

การมาของอมนุษย์ ทำให้ผู้คนแตกตื่น เป็นอย่างมาก

เหลือเพียงเธอ อมนุษย์วิ่งเข้ามาเตรียมจะฆ่าเธอด้วยการต่อย

ปัง!

กระสุนปืน พุ่งเข้าใส่ หัวอมนุษย์ แต่ไม่ชัดว่ามาจากทางไหน

แต่ไม่ระคายผิวของมันแม้แต่น้อย ในไม่ช้าก็มีตำรวจหลายนาย

วิ่งเข้ามายิงปืนใส่อมนุษย์ อย่างไม่ยั้ง

อมนุษย์ที่สูง2เมตรพุ่งเข้าต่อย เข้าตบ

และเข้าโจมตีพวกตำรวจหลายสิบคน ค่อยตายไปทีล่ะคน

วารินไม่ได้หนีเพียงแต่พูดว่า

“ทุกคนถอยไป อย่ามาตายเพราะฉัน ปล่อยให้มันฆ่าฉันเถอะ”

แต่ไม่นานก็มีตำรวจมาดึงตัววารินขึ้นรถไป …..

……………

………………………

…………………………..

วารินถูกคุ้มครองด้วยตำรวจหลายคน เธอได้แต่พูดว่า อย่ามายุ่งกับเธอ

เธอไม่อยากให้ใครตายเพราะเธออีก เธอเคยคิดว่าเธอมีความหวังจะอยู่ต่อไป

แต่วารินในตอนนี้ อยากจะเผชิญหน้ากับความตาย เพื่อจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอีก

ทันไดนั้นมีเสียงดังมาจากหน้าโรงพัก เหมือนเป็นเสียงของอะไรสักอย่างที่พุ่งเข้ามา

เสียงปืน ดังไม่หยุด วารินพยายามบอกกับตำรวจว่ามันต้องการแค่ฆ่าเธอ

เพื่อให้ตำรวจทุกคนหนีไป ตำรวจที่อยู่ใกล้วาริน วิ่งออกไปเพื่อยิง อมนุษย์

วารินปิดหูและนั่งร้องไห้

ทันไดนั้น อมนุษย์ก็พังประตูเข้ามา  มันไม่รอช้าพุ่งเข้ามาเพื่อฆ่าเธอโดยทันที

เธอหลับตาและยิ้มเล็กน้อย คิดในใจว่า จบกันสักทีนะ….

แต่เหมือนเธอได้ยินเสียง อะไรกระแทกกันแรงๆ เธอก็ค่อยๆลืมตาขึ้น

นั้นคือนกไฟใช้ตัวเองพุ่งเข้าชนดันไว้ไม่ให้มันเข้ามาหาวารินได้

นกไฟ ถูกต่อยกระเด็นหัวฟาดกับกรงเหล็ก และถูกจับขาเหวี่ยงไป  ชนกับกำแพงหน้าโรงพัก เลือดไหลออกมานอนกองกับพื้น อมนุษย์เดินไปหานกไฟอย่างช้าๆ มันกระทืบซ้ำไปที่ลำตัว!

 แต่นกไฟหลบได้อย่างเฉียดฉิวแล้ว กระโดดลุกขึ้นยืน

เขายังไม่ตาย!

“มึงเป็นใครกัน” อมนุษย์ถาม

นกไฟไม่ตอบคำถามและพุ่งเข้ายันไปที่ชายโครงของอมนุษย์สุดแรงเกิด

มันใช้มือฟาดกลับที่หัว เขาก้มหลบ แล้วต่อยไปที่ชายโครงอย่างไม่ยั้ง!

อมนุษย์พยายามจับคอนกไฟ แต่โดนปัดออก แล้วเตะฟาดไปที่ชายโครงของมัน

ตามด้วยหมัด ตรงไปที่ชายโครงที่เดิมอีกครั้งแต่โดนจับไว้ได้และเหวี่ยงไปชนกับรถตำรวจ วารินวิ่งตามมาเพื่อเอาตัวปกป้อง นกไฟเอาไว้

แต่นกไฟผลักวารินออก

“หนีไปวาริน!” นกไฟตะโกน

นกไฟกระเด็นไปอีกครั้งเมื่อถูกอมนุษย์ถีบ

เรี่ยวแรงของเขา เกินขีดจำกัดแล้ว เขาใกล้หมดลม แต่เขาก็ลุกขึ้นมา

วิ่งเข้าไปพุ่งเข้าไปกระโดดถีบ ชายโครงที่เดิม ของอมนุษย์

ตามด้วยต่อยไปในจุดเดิมอย่างไม่ยั้ง!

อมนุษย์ เริ่มร้องครวญครางออกมา มันต่อยมาที่หน้าของนกไฟ เขาใช้พลังที่เหลืออยู่

ทั้งหมด จับกำปั้นของมันไว้ แล้วพุ่งหมดตรงไปที่ชายโครง

แสงสีแดงและเลือดทะลักออกมา จากชายโครง

มันร้องครวญคราง และค่อยๆสลายตัวกลายเป็นแสงสีดำ สีแดง

ค่อยๆหายไป พร้อมกับวิญญาณที่มันดูดกลืนเข้าไปเป็นร้อยๆ

วารินวิ่งเข้าไปหานกไฟ ที่ล้มลงอย่างช้าๆเพื่อพยุงตัวเขา

วารินหันไปมองเผยให้เห็นร่างของเทพองค์นั้น ที่วารินเคยให้พลังกับเขาไป

“กูหลอกใช้มึง คนรักของมึงมันตายไปนานแล้ว”

ร่างของเทพที่ชั่วร้ายค่อยๆหายไปพร้อมกับ พลังของวาริน

“ฉันขอโทษที่ฉันไม่ได้เป็นเขา” นกไฟพูดอย่างเบาๆ

“นกไฟ อย่าตายนะ!”  วารินตะโกน

“ฉันอยากเป็น อยากเป็นเขา คนที่เธอรัก…”

วารินโอบกอดนกไฟ และร้องไห้ออกมาไม่หยุด

“แต่ฉันก็ดีใจ ที่ได้เกิดมา ดีใจที่ได้ดูแล…….เธอ”

สิ้นเสียงนี้ นกไฟหมดลมหายใจในอ้อมกอดของวาริน

มันเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดของเขา  ก่อนที่เขาจะตายเป็นช่วงเวลาที่มีค่าที่สุด

ส่วนวาริน ตลอดชีวิตของเธอ ไม่เคยลืม คนที่เธอรักในวันที่ เธอปวดใจที่สุด

วาริน ไม่เคยลืมนกไฟเลย…….

จบ