บทความ สงคราม ใน ตะวันออกกลาง

นรกรอบใหม่ในตะวันออกกลาง (อันเนื่องมาจาก 9,600 : 3) ด้วยความแข็งแกร่งทางทหาร ด้วยเครื่องบิน F-16, F-15 และอาวุธสงครามประสิทธิภาพเหนือชั้นจากอเมริกา อิสราเอลได้สร้าง ‘นรกรอบใหม่ในตะวันออกกลาง’ ขึ้นแล้ว โดยปราศจาก ‘การขัดจังหวะ’ ของใครทั้งสิ้น ท่ามกลางอาการตายด้าน-ไร้น้ำยาของประชาคมโลก ตลอดจนอคติ (สุดขั้ว) ที่แพร่หลายในสื่อตะวันตก อิสราเอลได้กลายเป็นชาติที่มี ‘สิทธิพิเศษ’ ในการ ‘เหยียบย่ำกฎหมายระหว่างประเทศ’ มายาวนานตลอดหลายทศวรรษ จนถึงวันจันทร์ที่ 24 กรกฎาคมที่ผ่านมา อิสราเอลยังคงปิดล้อม กระหน่ำยิงและบอมบ์เลบานอนทั้งทางอากาศ ทางบก และทางเรือ เป็นวันที่สิบสาม นอกจากข่าวปล่อยที่ว่า-อิสราเอลได้รับ ‘ไฟเขียว’ จากวอชิงตันอีกหนึ่งสัปดาห์ ยังไม่มีใครบอกได้จริงๆ ว่าสงครามนี้จะยืดเยื้อต่อไปถึงเมื่อไหร่? หรือจะลุกลามบานปลายไปถึงไหนต่อไหนหรือไม่? อิสราเอล ให้ข่าว (ลวงโลก) ว่าเพื่อ ‘โจมตีฐานที่มั่นของ เฮซบอลเลาะห์ (Hezbollah)’ แต่ความจริงมีอยู่ว่า อิสราเอลโจมตีเป้าหมายแบบ ‘เหมารวม’ ไม่เลือกหน้า ราวกับจะสร้างความพินาศหายนะให้กับเลบานอนมากที่สุด ตั้งแต่บ้านเรือนที่อยู่อาศัยไปจนถึงระบบสาธารณูปโภคพื้นฐานทุกอย่าง ผู้บาดเจ็บล้มตายในเลบานอนแทบทั้งหมดจึงเป็น ‘พลเรือน’ ขณะนี้เฉพาะยอดคนตายพุ่งขึ้นมาไม่ต่ำกว่า 400 คน บาดเจ็บกว่า 1,000 คน ส่วนยอดผู้อพยพลี้ภัยประเมินกันว่าอยู่ในระดับ 900,000 คน และกำลังพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ (เลบานอนทั้งประเทศมีแค่ 3.8 ล้านคน) นอกจากจะบอมบ์สนามบิน ท่าเรือ คลังเชื้อเพลิง ปั๊มน้ำมัน ยานพาหนะขนาดใหญ่ทุกชนิด สะพานกว่า 55 สะพาน ถนนสายหลักกว่า 38 สาย จนระบบขนส่งเป็นอัมพาตไปทั่ว-หลายพื้นที่ถูกตัดขาดเข้าไม่ถึงแล้ว อิสราเอลยังเจตนาทำลายสถานีโทรทัศน์ โรงปั่นไฟฟ้า โรงงานและคลังสินค้าอีกมากมาย โดยเฉพาะ ‘โรงงานผลิตนมสำหรับทารกที่ใหญ่ที่สุด’ และคลังสินค้าอาหารสำคัญของบริษัทยักษ์ใหญ่ข้ามชาติแห่งหนึ่ง ไม่เว้นแม้กระทั่งโรงพยาบาล รถพยาบาล ขบวนรถขนส่งยาและอุปกรณ์เวชภัณฑ์ - - อิสราเอลจงใจล้างผลาญแม้กระทั่งชีวิตคนเจ็บ คนป่วย และเด็กทารกแรกเกิด ไม่ว่า สนธิสัญญาเจนีวา หรือกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับสิทธิมนุษยชนฉบับไหน...ล้วนไม่มีความหมายกับผู้นำอิสราเอล เอฮุด โอลเมิร์ต (Ehud Olmert) และชาวคณะ ‘อาชญากรสงคราม’ ของเขา มีรายงานล่าสุดถึงสภาพของเลบานอนว่า “โครงสร้างพื้นฐานต่างๆ ล้มเหลวเกือบจะสิ้นเชิง รถพยาบาลไม่สามารถทำงานได้ ศพถูกปล่อยให้เน่าอยู่ตามใต้ซากบ้านเรือนที่พังทลายลงมา อาหารและน้ำดื่มก็กำลังจะหมดไป” เลบานอนกำลังเผชิญหน้ากับ ‘วิกฤติการณ์ด้านมนุษยธรรมครั้งใหญ่’ อีกครั้ง และนี่ก็คือ ‘สงครามที่อิสราเอลทำขึ้นฝ่ายเดียว’ เพียงแต่ที่ผ่านมา กองทัพของอิสราเอลยังไม่ได้ส่งกำลังภาคพื้นดินเข้ามายึดเลบานอนเต็มรูปแบบเท่านั้น ระหว่างนี้ กองทัพของเลบานอนยังอยู่เฉย ไม่มีบทบาท รัฐบาลที่นำโดยนาย ฟูอัด ซินญอรา (Fouad Siniora -’ลูกไล่’ ที่น่าสงสาร) ได้แต่เรียกร้องการหยุดยิงไปวันๆ เฮซบอลเลาะห์ (ซึ่งไม่ได้อยู่ใต้อาณัติของรัฐบาล) ‘ตอบโต้’ ด้วยการระดมยิงจรวด-คุณภาพไม่เท่าไหร่ เข้าไปในอิสราเอลบ้าง ทั้งทหารและพลเรือนอิสราเอลเสียชีวิตไปแล้วประมาณ 41 ราย ความเสียหายเกิดขึ้นทั้ง 2 ฝ่าย (ในขนาดที่เทียบกันไมได้) แต่ไม่มีรายงานว่าเฮซบอลเลาะห์จงใจจะไปบอมบ์โรงพยาบาลหรือโรงงานผลิตนมของใคร สื่อตะวันตกส่วนใหญ่มีความสุขกับการนับจำนวน ‘จรวดที่ยิงเข้าไป’ ในฝั่งอิสราเอล แต่ไม่มีใครอยากจะรายงานว่าอิสราเอล ‘ใช้อาวุธอะไร’ และ ‘ใช้ไปแล้วเท่าไหร่’ ในการทำลายล้างเลบานอนแบบไม่ลืมหูลืมตา อย่างไรก็ตาม ‘นรกรอบใหม่’ ไม่ได้เกิดขึ้นที่เลบานอนเท่านั้น ในอีกด้าน อิสราเอลยังไม่เลิกปฏิบัติการโจมตีปาเลสไตน์ที่เริ่มรุนแรงมาตั้งแต่ 25 มิถุนายน แม้จะเงียบเชียบและไม่ค่อยเป็นข่าว แต่ชาวปาเลสไตน์-โดยเฉพาะ1.4 ล้านที่แออัดกันอยู่ในพื้นที่แคบๆ ของกาซา-ต่างก็กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤติทางด้านมนุษยธรรมที่สาหัสขึ้นเรื่อยๆ ยอดผู้เสียชีวิตเฉพาะเดือนนี้เกิน 114 ศพไปแล้ว ตามเวอร์ชันของสื่อตะวันตก (และสื่อตะวันออกที่ชอบลอกข่าวมาข้างเดียว) ความขัดแย้งที่เป็นสาเหตุของเรื่องทั้งหมดเริ่มต้นวันที่ 25 มิถุนายนที่ผ่านมา เมื่อนักรบปาเลสไตน์ที่มีโยงใยกับ ฮามาส (Hamas) ได้โจมตีทหารอิสราเอล สังหารทหารไป 2 คน และจับตัวทหารคนหนึ่งที่ชื่อ สิบโท กิลัด ชาลิต (Corporal Gilad Shalit) ไปคุมตัวไว้ โดยเรียกร้อง ‘การปล่อยตัวผู้ถูกคุมขังชาวปาเลสไตน์’ เป็นข้อแลกเปลี่ยน จากนั้น อิสราเอลได้บุกโจมตีปาเลสไตน์ รวมทั้งจับตัวผู้นำทั้งรัฐมนตรี สมาชิกรัฐสภา ไปกักขังไว้ (สื่อตะวันตกทั่วไปนิยมย้ำว่า เพื่อเป็น ‘การตอบโต้’) และระหว่างที่อิสราเอลยังไม่เลิกปฏิบัติการอันดุเดือดนั้น 12 กรกฎาคม 2006 นักรบเฮซบอลเลาะห์ของเลบานอน ก็ได้ข้ามพรมแดนมาโจมตีทหารอิสราเอลแถวชายแดน สังหารทหารไป 3 คนและจับทหาร 2 คนไปเป็นตัวประกัน เพื่อเรียกร้องข้อเสนอเช่นเดียวกัน นั่นก็คือ ‘ปล่อยตัวผู้ที่อิสราเอลจับไปขังไว้’ เอฮุด โอลเมิร์ต ปฏิเสธการเจรจาต่อรองใดๆ พร้อมประกาศว่าการกระทำของเฮซบอลเลาะห์เป็น ‘act of war’ ขณะที่รัฐมนตรีกลาโหมยืนยันว่ารัฐบาลเลบานอนจะต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ หลังการบุกจู่โจมที่มั่นเฮซบอลเลาะห์ตรงชายแดนวันแรก วันรุ่งขึ้น โอลเมิร์ตก็เปิดฉาก ‘สงครามข้างเดียวกับรัฐเลบานอน’ ด้วยการโจมตีทางอากาศ เริ่มจาก ‘สนามบินแห่งชาติ’ กลางกรุงเบรุต 9,600 : 3 - - อัตราส่วนที่ไม่มีใครอยากพูดถึง หลายฝ่ายสรุปง่ายๆ ว่าปัญหาทั้งหมดเกิดขึ้นจาก ‘การลักพาตัว’ และนั่นก็คือความผิดของกลุ่มฮามาสกับเฮซบอลเลาะห์ สมควรประณามและปลดอาวุธอย่างยิ่ง ทหารอิสราเอลถูกจับตัวไป 1+2 = 3 ราย แต่ก่อนหน้านี้ ชาวปาเลสไตน์ถูกกวาดจับไปขังตามอำเภอใจ ยังอยู่ในคุกประมาณ 9,600 ราย...กลายเป็นเรื่องที่ไม่มีใครนึกอยากจะปลดอาวุธหรือแม้แต่พูดถึง องค์กรด้านสิทธิมนุษยชน Mandela Institute for Human Rights ประเมินไว้ว่ามี ‘นักโทษการเมือง’ ชาวปาเลสไตน์ถูกอิสราเอลกักขังไว้ 9,600 คน โดยคิดเป็นเพศหญิง 130 คน ขณะที่ Defense for Children International ให้ตัวเลขของเด็กหรือผู้เยาว์ปาเลสไตน์ที่ถูกอิสราเอลจับไปขังไว้มีถึง 388 คน ไม่มีตัวเลขที่แน่ชัดว่าอิสราเอลจับชาวเลบานอนไปขังไว้จำนวนเท่าไหร่ แต่มีการประเมินว่า ชาวอาหรับภายใต้การคุมขังหรือ ‘การลักพาตัว’ ของอิสราเอลมีประมาณ 10,000 คน และส่วนใหญ่ก็เป็นพลเรือนธรรมดาๆ ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับสิ่งที่อิสราเอลจำกัดความว่า ‘ก่อการร้าย’ ยังมีข้อเท็จจริงอีกมากที่ ‘สื่อจำพวก’ FOX News, CNN, MSNBC, BBC, New York Times ตลอดจนสื่อค่ายใหญ่ทั้งหลาย ต่างพากันหลับหูหลับตาให้ สำหรับกรณีความขัดแย้งเรื้อรังระหว่างอิสราเอล-ปาเลสไตน์ สื่อส่วนใหญ่นิยมเล่นบท ‘รายงานข่าวไป-แก้ตัวให้อิสราเอลไป’ อย่างซื่อสัตย์มาตลอด ความขัดแย้งรอบล่าสุดไม่ได้เริ่มต้นในวันที่ 25 มิถุนายน เมื่อทหารแค่หนึ่งคนของอิสราเอลถูกจับไป แต่มันเป็นเรื่องที่ไม่สามารถ ‘ตัดตอน’ เอาดื้อๆ ได้จากบริบทคร่าวๆ ดังต่อไปนี้ ภายใต้ ‘การยึดครองอย่างผิดกฎหมาย’ ของอิสราเอล (ตั้งแต่ปี 1967) ปาเลสไตน์ถูกละเมิดสิทธิอย่างต่อเนื่องและรุนแรงมาโดยตลอด ความจริงในชีวิตประจำวันของชาวปาเลสไตน์มีอยู่ว่า อิสราเอลสามารถถืออาวุธมาลอบสังหาร บุกตรวจค้น ทำลายทรัพย์สิน หรือจับชาวปาเลสไตน์ไปสอบสวน ทรมาน กักขังอย่างไรก็ได้ ตามความพอใจ ไม่เคยมีระบบยุติธรรมที่แท้จริง เหตุการณ์อย่างนี้มีมาตลอด แม้กระทั่งช่วงเวลาสงบศึกหรือหยุดยิง ตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน ชาวปาเลสไตน์ที่เคยถูกจับไปขัง มีประมาณ 650,000 คน นอกจากนี้ ชาวปาเลสไตน์ ‘ยังไม่ได้รับอนุญาต’ ให้ติดต่อกับโลกภายนอกได้อย่างอิสระ แม้แต่อาหารและยาทุกชนิดที่จะเข้าไป จะยอมให้เข้าออกได้มากน้อยแค่ไหน-เมื่อไหร่ อิสราเอลเป็นคนกำหนดชี้นิ้วทุกอย่าง ด้วยเหตุนี้ เวสแบงก์และกาซาจึงมีสภาพไม่ต่างจาก ‘คุกขนาดใหญ่’ ภายใต้ ‘ภาพลวงตา’ ของการถอนทหารออกจากกาซา ปีที่แล้ว ในทางปฏิบัติ ชาวกาซายังถูกปิดล้อมและกักขังเอาไว้เหมือนเดิม พร้อมกับถูกบีบคั้นทางเศรษฐกิจหนักกว่าเดิมด้วยซ้ำ หลังกลุ่มฮามาสชนะการเลือกตั้งอย่างพลิกความคาดหมายในเดือนมกราคม 2006 และได้เป็นผู้นำจัดตั้งรัฐบาลของปาเลสไตน์ในเวลาต่อมา ชาติตะวันตกทั้งอเมริกาและอียูได้รวมหัวกันทำโทษ ‘ประชาธิปไตยของชาวปาเลสไตน์’ โดยการตัดความช่วยเหลือที่เคยมีมา พร้อมกันนั้น อิสราเอลเริ่มบีบหนักด้วยมาตรการ ‘บล็อคอาหาร’ ควบคู่กับปฏิบัติการก้าวร้าวทางทหารที่ล่วงหน้ามาตลอดหลายเดือน และนี่เป็นเพียง ‘ตัวอย่างสั้นๆ ส่วนหนึ่ง’ 9 มิถุนายน เมื่อเรือของอิสราเอลยิงโจมตี ‘ชายหาดที่กาซา’ ด้วยกระสุนปืนใหญ่ ส่งผลให้ครอบครัวที่กำลังพักผ่อนอยู่ริมหาดต้องเสียชีวิตไป 8 คน บาดเจ็บมากกว่า 30 คน โดยผู้เสียชีวิต 3 รายเป็นเด็ก หนึ่งในนั้นอายุเพียง 18 เดือน (แม้จะมีหลักฐานแวดล้อมมากมายรวมทั้งภาพถ่ายบ่งชี้ แต่อิสราเอลยังอุตส่าห์ออกมาปฏิเสธ) 13 มิถุนายน อิสราเอลยิง missile หรือ ‘อาวุธปล่อยนำวิถี’ เข้าใส่รถแวนคันหนึ่งบนถนนชุมชนกลางเมือง โดยอ้างว่าคนในรถเป็นนักรบติดอาวุธ จากนั้น ชาวบ้านและหน่วยพยาบาลฉุกเฉินได้เข้ามามุงดูและให้ความช่วยเหลือ อิสราเอลจึงยิงมิสเซิลเข้าใส่ประชาชนตามมาอีกรอบ ส่งผลให้ชาวปาเลสไตน์เสียชีวิตไป 11 คน รวมเด็ก 2 คน (อายุ 4 และ 8 ขวบ) และเจ้าหน้าที่จากโรงพยาบาล 2 คน บาดเจ็บอีก 42 คน จากข้อมูลขององค์กรสิทธิมนุษยชนของยูเอ็น Office for Coordination of Humanitarian Affair (OCHA) เฉพาะช่วง 29 เมษายน-1 มิถุนายน 2006 รวม 34 วัน อิสราเอลยิงอาวุธปล่อยนำวิถีและกระสุนปืนใหญ่โจมตีกาซา ถึง 3,068 ครั้ง ปาเลสไตน์ยิง ‘จรวดคัซซัม’ (Palestinian Qassam - อาวุธบ้านๆ อานุภาพสุดกระจอก) ตอบโต้ไป 162 ครั้ง (ไม่มีรายงานความเสียหาย - แต่ในรอบ 3 ปีที่ผ่านมา มีชาวอิสราเอลที่เคยโดนยิงตายด้วยจรวดคัซซัมเพียง 8 คนเท่านั้น) ชาวปาเลสไตน์ถูกถล่มยิง ถูกลอบสังหาร ถูกยึดบ้านไปเป็นที่ทำการทหาร ถูก ‘ลักพาตัว’ ไป (ขังลืม) ทุกวัน...คนเหล่านั้นแทบไม่เคยมีโอกาสเป็นข่าวใหญ่ และไม่เคยมีใครสนใจจะรู้จักชื่อพวกเขาด้วยซ้ำ แม้แต่วันที่ 24 ก่อนหน้าการจับตัวทหารอิสราเอลเพียงวันเดียว ‘พลเรือนปาเลสไตน์ 2 คน’ เพิ่งจะถูกทหารอิสราเอล ‘ลักพาตัว’ ไป ท่ามกลางความเงียบงันของสื่อทั่วโลก ไม่ยักกะมีใครออกมาโวยวายว่ามันเป็น ‘act of war’ สักคน จนกระทั่ง ทหารอิสราเอลกิลัด ชาลิต ถูกจับตัวไปเท่านั้น โลกทั้งโลกพากันตื่นตกใจ สื่อใหญ่ๆ ประโคมข่าวกันให้วุ่น พร้อมบอกชื่อและอายุครบถ้วน สิ่งสำคัญที่ดูเหมือน ‘สื่อจำพวกนี้’ จะลืมบอกไปก็คือ ในขณะที่ทหารอิสราเอลจับกุมชาวปาเลสไตน์เป็นว่าเล่นมาตลอด เหตุการณ์ที่นักรบชาวปาเลสไตน์จับตัวทหารอิสราเอลไปเช่นนี้ กลับถือเป็น ‘ครั้งแรกในรอบ 12 ปี’ ยิ่งกว่านั้น สื่อยังลืมอธิบายเพิ่มเติมด้วยว่า ทหารคนดังกล่าวไม่ใช่พลเมืองไร้เดียงสาที่ไหน แต่เป็นคนที่ถืออาวุธสู้รบ และเป็นส่วนหนึ่งของ ‘การยึดครองที่ผิดกฎหมาย’ มาเกือบสี่ทศวรรษ อเมริกากับอิสราเอล : Axis of Evil ตัวจริง แล้วเอฮุด โอลเมิร์ตก็ ‘ค้นพบข้ออ้าง’ ที่จะเปิดฉาก ‘ล้มล้างรัฐบาลฮามาส’ และ ‘ทำลายล้างประชาชนปาเลสไตน์’ ไปพร้อมๆ กัน เขาประกาศว่า “จะไม่มีใครได้รับการคุ้มกันหรือยกเว้นสำหรับปฏิบัติการครั้งนี้” แม้นายกรัฐมนตรีปาเลสไตน์ อิสมาอิล ฮานิยา (Ismail Haniya) ซึ่งเป็นผู้นำคนหนึ่งของฮามาส จะออกมาแถลงว่าไม่ได้รู้เห็นเป็นใจกับเรื่องนี้ด้วย พร้อมกับขอร้องให้กลุ่มติดอาวุธที่จับตัวไปอย่าทำร้ายทหารอิสราเอลก็ตาม (กลุ่มติดอาวุธที่จับทหารอิสราเอลไป ออกมาให้ข่าวว่าว่าทำเพื่อแก้แค้นให้กับหัวหน้ากลุ่มที่ถูกอิสราเอลลอบสังหารไปไม่นาน) โอลเมิร์ตส่งรถถังและทหารบุกเข้ามาในเขตกาซา พร้อมกับโจมตีทางอากาศขนาดใหญ่ นอกจากจะยิงมิสเซิลใส่ชาวปาเลสไตน์แบบไม่แยกแยะแล้ว ยังบอมบ์โรงไฟฟ้าหลักแห่งเดียวอีกด้วย ชาวกาซาครึ่งหนึ่งต้องตกอยู่ในความมืดทันที อิสราเอลโจมตีสะพาน บอมบ์อาคารที่ทำการของรัฐบาล พร้อมขโมยตัวรัฐมนตรีและสมาชิกรัฐสภาไปขังไว้ถึง 64 คน นับเป็นปฏิบัติการที่อุกอาจ ละเมิดสิทธิพื้นฐาน และไม่สนใจกฎหมายฉบับไหนทั้งสิ้น ปฏิบัติการทางทหารของอิสราเอลครั้งนี้ ยังรวมถึงการโจมตีชาวปาเลสไตน์ด้วยอาวุธเสียงที่เรียกว่า โซนิก บูม (sonic boom) อีกด้วย พลังงานเสียงขนาดมหึมา (แสบแก้วหู) ที่ถูกปล่อยมาจากเครื่องบินเจ็ตของอิสราเอลไม่เพียงทำให้กระจกบ้านเรือนแตก แต่ยังทำลายโสตประสาทของชาวปาเลสไตน์ตลอดเวลา โดยเฉพาะเด็กๆ ชาวปาเลสไตน์ต้องเสียขวัญร้องไห้ ไม่ได้หลับได้นอน สมปรารถนาตามที่ เอฮุด โอลเมิร์ต เคยพูดว่า งานนี้...จะไม่มีใครนอนหลับลงได้แม้แต่คนเดียว พ้นไปจากปฏิบัติการทางทหาร อิสราเอลยังได้ใช้มาตรการตัดอาหาร ยา น้ำ และเชื้อเพลิงไปพร้อมๆ กัน แอคทิวิสต์ด้านสิทธิมนุษยชน เจมส์ บรูกส์ (James Brooks) จากองค์กร Vermonters for a Just Peace in Palestine/Israel สรุปถึงสถานการณ์ว่า “ประชาชนชาวกาซาไม่มีทางออกสู่โลกภายนอก อาหารและน้ำเหลือน้อยมาก ไม่มีเชื้อเพลิง ไฟก็แทบจะหมดไปพร้อมกัน หรือแม้แต่ตู้เย็น เครื่องปรับอากาศก็ไม่สามารถจะทำงานได้ ท่ามกลางสภาพอากาศที่โหดร้ายในฤดูร้อน กองทัพอิสราเอลกลับมาใช้กำลังอีกแล้ว และสภานิติบัญญัติของปาเลสไตน์ก็ต้องหมดสภาพไป เพราะสมาชิกสภาถึง 1 ใน 3 อยู่ในคุกของอิสราเอล ระบบรักษาพยาบาลของที่นี่ซึ่งขาดแคลนทั้งเงินทองและวัสดุปัจจัย...ได้ล่มสลายไปแล้วเช่นกัน” อิสราเอลยังคงเดินหน้าปฏิบัติการอันแล้งไร้ความเมตตามาตั้งแต่ 25 มิถุนายน อย่าง ‘ลอยนวล’ และไม่มีใครขัดจังหวะ ท่ามกลางความไร้น้ำยาอันเนื่องมาจากโครงสร้างของยูเอ็น (Useless Nations?) ตลอดจนการท่องคาถาของอเมริกาที่ว่า “อิสราเอลมีสิทธิที่จะป้องกันตนเอง” 12 กรกฎาคม เฮซบอลเลาะห์ ได้ออกมาตอบโต้อิสราเอลและแสดงความเป็นหนึ่งเดียวกับชาวปาเลสไตน์ด้วยการบุกจับทหารอิสราเอลไปอีก 2 นาย ตลอดช่วงที่ผ่านมา ตรงพรมแดนอิสราเอล-เลบานอน เฮซบอลเลาะห์กับทหารอิสราเอลยังคงมีการปะทะกันมาตลอด อิสราเอลยังคงมั่วนิ่มยึดครองเขต ชีบา ฟาร์ม (Shebaa farm) ของเลบานอน และชาวเลบานอนซึ่งเป็นพลเมืองธรรมดาๆ ยังคงถูกอุ้มหายไปเป็นระยะๆ ในอดีต ทั้งเลบานอนและปาเลสไตน์ เคยประสบความสำเร็จในการเจรจาแลกเปลี่ยนตัวนักโทษหรือผู้ถูกคุมขังกับอิสราเอลมาแล้ว แต่ไม่ใช่วันนี้ วันที่อิสราเอลกำลังรอคอยจังหวะที่จะ ‘ผลักดันอะเจนดาบางอย่าง’ เฮซบอลเลาะห์เป็นกลุ่มเคลื่อนไหวทางการเมืองที่มีทั้งซีกติดอาวุธและมีทั้งซีกพรรคการเมือง อย่างไรก็ตามในสภาที่มาจากหลายฝักหลายฝ่าย เฮซบอลเลาะห์ไม่ได้มีสัดส่วนมากมาย แค่ 14 ที่นั่งในสภา และ 2 เก้าอี้ในคณะรัฐมนตรีเท่านั้น การพยายามจะลากรัฐบาลและชาวเลบานอนทั้งประเทศให้มารับผิดชอบในสิ่งที่เฮซบอลเลาะห์ทำ จึงฟังดูเป็นตรรกะไร้สาระแบบอันธพาล และลึกๆ แล้ว มันก็อาจจะไม่ได้มาจากความโกรธในเรื่องที่ทหารอิสราเอลถูกจับเป็นเครื่องต่อรองซักเท่าไหร่ ย้อนไปใน อย่างไรกตม ปี 2000 อิสราเอลต้องถอนทัพออกจากเลบานอน ก็เพราะการสู้รบของเฮซบอลเลาะห์นั่นเอง และทุกวันนี้ นักวิเคราะห์มองว่า ในส่วนของเลบานอนแล้ว (หลังซีเรียถอนทหาร) เฮซบอลเลาะห์ได้กลายเป็น ‘หนึ่งเดียว’ ที่ยังขวางทางอิสราเอลอยู่ สำหรับเป้าหมาย ‘การเปลี่ยนแปลงขนาดใหญ่ในตะวันออกกลาง’ ระหว่างนี้ เริ่มมีข้อมูลสนับสนุนมากขึ้นเรื่อยๆ ว่า ‘ปฏิบัติการสร้างนรกรอบใหม่’ ของอิสราเอลเที่ยวนี้ เป็นเรื่องที่มีการวางแผนล่วงหน้ามาก่อนแล้ว เพียงแต่รอคอยจังหวะหรือ ‘ข้ออ้าง’ ที่เหมาะสมเท่านั้น จากรายงานชิ้นหนึ่งของ ฮาเร็ตซ์ (Haaretz) หนังสือพิมพ์ซีเรียสและพอเชื่อถือได้ฉบับเดียวของอิสราเอลอ้างถึงปากคำ ‘แหล่งข่าว’ คนหนึ่งว่า “คนสำคัญในกระทรวงกลาโหมทั้งหมดของอิสราเอล ต่างก็ได้รับแจ้งข่าวล่วงหน้าหมดแล้ว ทั้งทางถ้อยคำและลายลักษณ์อักษรเรื่องแผนการขุดอุโมงค์เพื่อจะลักพาตัวทหารอิสราเอล (กิลัด ชาลิต) ตรงบริเวณพรมแดนอิสราเอล-กาซา” แต่รัฐบาลอิสราเอลกลับปล่อยให้ปฏิบัติการของนักรบปาเลสไตน์สำเร็จลุล่วงไปจนได้ อย่างไรก็ตาม อะเจนดาที่เกี่ยวกับตะวันออกกลางไม่ได้เป็นเรื่องของผู้นำอิสราเอลเพียงกลุ่มเดียว แต่เป็นเรื่องที่เหล่า ‘นีโอคอน’ ในอเมริกาเห็นพ้องและมีเอี่ยวมาตลอด ไม่เพียงการยืนหยัดให้สัมภาษณ์สื่อว่า “อิสราเอลมีสิทธิป้องกันตนเอง” เท่านั้น อเมริกาภายใต้บุชและเชนีย์ยังได้ล็อบบี้-วีโต้ประชาคมโลก (ยูเอ็น ยัน G8) ไม่ให้ประณาม กีดขวาง หรือยับยั้ง ‘ปฏิบัติการล้างเผ่าพันธุ์’ ของอิสราเอลครั้งนี้ มีความพยายามทั้งจากอิสราเอลและอเมริกาที่จะลาก ‘ซีเรียและอิหร่าน’ ให้เข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ให้ได้ คอนโดลีซซา ไรซ์ ยังคงย้ำแล้วย้ำอีกว่า ไม่เห็นด้วยกับการหยุดยิงแล้วปล่อยทุกอย่างกลับไปสู่สภาพเดิม ไรซ์เปรียบเปรยว่า สิ่งที่เกิดขึ้นในเลบานอนเป็นแค่ ‘ความเจ็บปวดเดี๋ยวเดียวในการให้กำเนิดตะวันออกกลางโฉมใหม่’ ตึกรามบ้านช่องถล่มลงทุกวัน ศพชาวเลบานอนที่นอนอยู่ใต้ซากเพิ่มขึ้นทุกวัน และทั้งหมดนั้นก็เป็นแค่ ‘ความเจ็บปวดเดี๋ยวเดียว’ ที่ชาวเลบานอนต้องเสียสละนิดๆ หน่อยๆ เพื่อเป้าหมายของ ‘ตะวันออกกลางโฉมใหม่’ อย่างที่ชาวปาเลสไตน์ ชาวอิรัก และชาวอื่นๆ ได้เคยเสียสละมาแล้ว และยังก้มหน้าเสียสละกันอยู่ ระหว่างทริปเจรจาในตะวันออกกลาง ขณะนี้ (วันที่ 24) คอนโดลีซซา ไรซ์ ยังหาจุดจบที่ถูกใจ ‘อเมริกาและอิสราเอล’ ไม่ได้ และเสียงระเบิดก็ยังคงดังขึ้นต่อไป อดีตเจ้าหน้าที่ข่าวกรองของอิสราเอล โยซซี เบน-อารี (Yossi Ben-Ari) ถึงกับออกปากกับนักข่าวไฟแนนเชียลไทมส์ว่า “อิสราเอลยังไม่เคยเอ็นจอยกับการสนับสนุนอย่างท่วมท้นจากอเมริกา-ทั้งในทางการเมืองและการทหาร-มากเท่านี้มาก่อนเลย” หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นต้นมา อเมริกาให้ความช่วยเหลืออิสราเอลมหาศาลมากกว่าแสนล้านดอลลาร์ โดยคิดเป็นความช่วยเหลือทางทหารเป็นส่วนใหญ่ อิสราเอลเป็นชาติเดียวที่มีอาวุธนิวเคลียร์ครอบครองในตะวันออกกลาง สองวันก่อนมีข่าวว่า บุชกำลังจะจัดส่งอาวุธมาเสริมทัพให้อิสราเอลอย่างเร่งด่วน และตราบเท่าที่ขาวคือดำ ดำคือขาว ลวงคือจริง โลกทั้งโลกยังเชื่อชาวอาหรับจะต้องเป็น ‘ผู้เสียสละ’ กันต่อไป ไม่มีใครรู้ว่า นรกในตะวันออกกลางรอบนี้...เลือดของชาวเลบานอนจะต้องท่วมนองแผ่นดินตัวเองอีกมากแค่ไหน? และนรกอันต่อเนื่องยาวนานของชาวปาเลสไตน์...จะมีจุดจบเมื่อไหร่? ------------------------------------ ข้อมูลประกอบ - จากแอคทิวิสต์ด้านสิทธิมนุษยชน สื่ออาหรับ และสื่ออิสระเป็นหลัก โดย อุทัยวรรณ เจริญวัย