บทความ ฤดูกาลคุมงาน

ฤดูกาลคุมงาน

  ช่วงต้นเดือนตุลาคม อำเภอภูกระดึงอากาศจะเริ่มหนาวแล้ว ในช่วงเวลากลางคืนงี้เย็นเจี้ยบเลย สุดสัปดาห์นี้ผมไม่ได้กลับบ้าน เลยออกตระเวนตรวจพื้นที่ซะหน่อย ด้วยมอไซต์คันเก่งเปรียบเสมือนเป็นเจ้าม้าคู่ใจ สัมผัสกับบรรยากาศของอากาศหนาว เพิ่งรู้ว่าที่ภูกระดึงนี่ก็มีดอกบัวตองเหมือนกัน มันขึ้นอยู่ตามริมทาง แต่ก็ไม่มากจนเป็นทุ่ง มีอยู่เป็นแหล่งๆ ช่วงนี้เป็นฤดูกาลเก็บเกี่ยว ชาวบ้านเร่งเกี่ยวข้าวกัน ทุ่งนาดูเวิ้งว้างเหลือแต่ตอซังข้าวซะเป็นส่วนใหญ่  

  ขี่รถมาได้ซักระยะ ก็ไปเจอชาวบ้านกำลังเกี่ยวข้าวอยู่ ก็เลยไปขออนุญาตถ่ายรูปตอนเกี่ยวข้าว เค้าก็ใจดียอมเป็นนายแบบ นางแบบให้ ก็ต้องขอขอบคุณด้วยครับ แล้วก็ตะลอนต่อ ไปได้อีกหน่อยหนึ่งก็ต้องหลีกทางให้ขาใหญ่แห่งท้องถนนเล่นจองถนนไว้ซะหมดเลย ไม่ใช่ใครหรอกครับ เจ้าฝูงวัวแห่งท้องทุ่งแถวนี้ละ นอกจากเดินเต็มถนนแล้วก็ยังแถมปุ๋ยคอกสดๆ ให้ด้วย ดีจริงๆ

    แล้วตกเย็นก็ได้ร่วมกับสมาชิกอาสาสมัครรักษาดินแดน กองร้อยอำเภอภูกระดึง ออกรักษาความสงบเรียบร้อยในงานทำบุญอุทิศส่วนกุศล(งานแจกข้าว) ที่หมู่บ้านห้วยส้มใต้ อำเภอภูกระดึง จังหวัดเลย เพราะเจ้าภาพได้จ้างคณะหมอลำซิ่งมาแสดงในงานด้วย จึงขอกำลังเจ้าหน้าที่มาช่วยรักษาความสงบเรียบร้อยในงาน พวกผมจะเรียกกันง่ายๆ ว่า “ออกคุมงาน” โดยได้ปฏิบัติงานร่วมกันเจ้าหน้าที่ตำรวจ สถานีตำรวจภูกระดึง และอาสาสมัครป้องกันภัยฝ่ายพลเรือน (อปพร.) องค์การบริการส่วนตำบลห้วยส้ม ทำๆ ไป ยิ่งดึกมายิ่งหนาวเย็น อูย! เย็นเจี้ยบเลย ขนาดใส่เสื้อตั้งสี่ตัว ถุงมือด้วย เป็นรสชาติที่ทรมานจริงๆ กับอากาศหนาวนี่ หนาวแบบนี้บู้ไม่ออกแน่ๆ

  และก็ตามฟอร์มครับ กลุ่มวัยรุ่นที่มาเที่ยวงานและเต้นรำกันที่บริเวณหน้าเวที พอดึกก็เริ่มเมาเละ อีทีนี้ก็เริ่มตีกันเป็นช่วงๆ ซักพักก็ตีกันอุตลุดเลยครับ เจ้าหน้าที่ก็ต้องทำงานกันเหนื่อยหน่อย แล้วก็ยังถูกด่าด้วย มันเป็นเรื่องธรรมดาครับ บางคนก็ว่า “ทำไมไม่ยิงปืนขึ้นฟ้า ให้พวกวัยรุ่นเกรงกลัว จะไม่ได้ตีกัน” นี่เป็นชาวบ้านผู้หญิงสูงวัยเป็นคนพูดนะเนี่ย บางคนก็ว่า “มันตีกันทำไมไม่จับมัน” ก็ไอ้ตอนที่มันกำลังตีกันเนี่ย มันตีกันชุลมุนไปหมดหลายคู่ เราเข้าไปแทรกไม่ได้เลยในขณะนั้น (เพราะอาจถูกลูกหลงทำให้เจ็บตัวฟรีๆ ได้) ตีกันแล้วมันก็วิ่งหลบหนีแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง (แล้วมันก็วิ่งได้ไวจริงๆ นา ขอบอก) เราก็จับใครไม่ใคร่ทันหรอกครับ แต่ชาวบ้านก็ไม่เข้าใจหรอก ที่แย่กว่านั้น คือเจ้าภาพเองกลับขึ้นไปพูดบนเวทีว่าพวกเจ้าหน้าที่ไม่ห้ามคนตีกัน (อ้าว! ก็คนมันจะดีกันจะห้ามยังไงฟะ) ไม่จับกุมคนตีกัน ไม่ทำงานทำงาน แต่งเครื่องแบบมาข่มขู่ประชาชน อ้าว! เป็นงั้นไปซะอีก เมื่อเจ้าภาพพูดแบบนี้เราก็กลับซิครับ จะอยู่ทำไม ดูหมิ่นน้ำใจกันแบบนี้ นี่ละครับการทำงาน บางครั้งก็ต้องทดทนต่อความเจ็บใจ ผู้ที่ไม่อยู่ในฐานะผู้ปฏิบัติ ก็ไม่ค่อยเข้าใจปัญหาในการปฏิบัติหรอกครับ แม้การจับกุมก็เช่นกัน ถึงเราจะมีอำนาจในการจับกุมผู้กระทำผิดอาญาก็จริง แต่บางครั้งก็ต้องใช้ดุลยพินิจในการจับกุม ต้องใช้หลักรัฐศาสตร์ด้วย ไม่ใช้แต่หลักนิติศาสตร์เพียงอย่างเดียว เล่นแต่บทโหดอย่างเดียวก็ไม่ไหว พวกเราเองนั้นก็ทำหน้าที่กันเต็มความสามารถ และเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย ใครที่ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร ขอแต่อย่ามาตำหนิกันก็แล้วกัน มันทำให้คนทำงานเสียกำลังใจเป็นอย่างมากเลยแหละ

  ฤดูหนาวนี่จะเป็นฤดูกาลที่เก็บเกี่ยวผลผลิตทางการเกษตรเสร็จแล้ว ทางแถบนี้ส่วนใหญ่จึงมีงานมหรสพตามหมู่บ้านต่างๆ เยอะ พวกผมมักก็จะได้รับการร้องขอจากผู้ใหญ่บ้าน กำนัน ให้ไปช่วยรักษาความสงบเรียบร้อยในงานต่างๆ เสมอ เรียกว่าออกคุมงานกันยาวเหยียด จนร่างกายโทรมไปตามๆ กันเลยละ ส่วนพวกอาวุธ เครื่องกระสุน และเครื่องมือสื่อสารก็เป็นสิ่งที่ต้องเตรียมให้พร้อมอยู่เสมอ คือต้องอยู่ในสภาพที่พร้อมใช้งานได้ทันทีเลยละ แต่ว่าก็ว่าเถอะ อาวุธปืนของหลวงนี่อยู่ในสภาพที่เก่าเหลือเกิน กระสุนเองก็อยู่ในสภาพเก่า ถ้าต้องใช้งานจริงๆ ก็ยังไม่รู้ว่ายิงแล้วกระสุนจะด้านหรือปล่าว ยังไงก็ขอให้แตกทุกนัดเถอะ

  และเมื่อพูดถึงเรื่องปืนแล้วก็มีข่าวร้ายสำหรับคนไทย(ที่คลั่งไคลอาวุธปืน) ราคาอาวุธปืนโรงงานแจ้งปรับราคาแล้ว ปืนที่ผลิตในแถบประเทศยุโรปหรือในกลุ่มสาธารณะรัฐเชก แจ้งปรับราคาขึ้นประมาณ ๔๐% สาเหตุก็มาจากที่ค่าเงินดอลล่าร์ตกต่ำ จึงมีการปรับราคาชดเชยต้นทุนการผลิตให้สูงขึ้น เหมือนกับราคาน้ำมัน ที่กลุ่มผู้ผลิตในตะวันออกกลาง กำลังเรียกร้องให้มีการเปลี่ยนแปลงสกุลเงินจากดอลล่าร์เป็นยูโรเพราะฉะนั้น ใครอยากซื้ออะไรต้องรีบตัดสินใจครับ คิดไปก็ปวดหัว ประเทศไทยเราเอง หากสามารถผลิตอาวุธปืนได้เอง ก็จะได้ไม่เสียดุลการค้าต่างชาติ ทั้งยังสามารถเอาเงินเข้าประเทศเพิ่มได้มั่ง  ประเทศรอบๆ บ้านเราผลิตอาวุธใช้เองแทบหมดแล้วครับ ไม่ว่าจะเป็นเกาหลีใต้ สิงค์โปร์ จีน อย่างสิงคโปร์ประเทศนิดเดียว มีการผลิตอาวุธสงครามออกขายเยอะแยะ แถมเพื่อนบ้านเราซื้อไปใช้ตั้งเยอะ ระเบิดที่หลุดเข้ามาใช้ก่อเรื่องก็ของสิงคโปร์เยอะแยะ  แต่ตอนนี้ได้ข่าวว่ามีโรงงานผลิตอาวุธปืนเกิดขึ้นในประเทศไทยของเราอย่างสมศักดิ์ศรีมีตัวตนแล้วจริงๆโดย บริษัท กมลรัตน์ คอมเมอร์เชียล จำกัด ตั้งอยู่ที่ ๙๙ หมู่ที่ ๓ ถนนนครสวรรค์-ท่าตะโก อำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์ ๖๐๐๐๐ ( แหล่งข่าวไม่ยืนยัน) ทราบว่าได้รับอนุญาตจากกระทรวงกลาโหมเรียบร้อยแล้ว และได้รับการประสานจากโรงงานผู้ผลิตอาวุธปืนเบเร็ตต้าประเทศอิตาลี และอาร์มสกอร์จากฟิลิปปินส์ ในการร่วมทุนและสนับสนุนด้านเทคโนโลยีการผลิตอาวุธปืนในประเทศไทยเพื่อนำออกจำหน่ายไปทั่วโลกด้วย ขณะนี้กำลังมีการนำเสนอโครงการขายอาวุธปืนเบเร็ตต้าและปืนอาร์มสกอร์ให้แก่ทหารตำรวจและฝ่ายปกครองอยู่ ไม่รู้ว่าคุณภาพที่ออกมาจะเป็นอย่างไร เบเร็ตต้าคงจะไม่กล้าทำเสียชื่อตัวเองแน่นอน แต่อาร์มสกอร์ของฟิลิปปินส์เพิ่งจะได้ยินชื่อเข้ามาขายในไทยได้เพียงไม่นานนัก ยังไม่เป็นที่มั่นใจนัก ช่วงที่ผ่านมาสินค้าที่ไม่ได้มาตรฐาน อย่างที่ผลิตจากจีนดูเหมือนจะประสพความสำเร็จในระยะเริ่มแรก ยอดค้าขายมวลรวมพุ่งจนตัวเลขจีดีพีสูงสุด แต่จากการขาดการควบคุมมาตรฐาน ต่อมาสินค้าจึงไม่มีคนต้องการ จีนต้องหันกลับมาพิจารณาใหม่ว่าคนทั้งโลกเริ่มเรียนรู้ จึงไม่ต้องการของถูกแต่ขาดจิตสำนึก ตัวเลขที่เคยสูงกลับร่วงไม่เป็นท่า แม้กระทั่งสินค้าเกษตรก็ไม่ยกเว้น การขาดจริยธรรมและไร้ความรับผิดชอบย้อนกลับมาสนองอย่างเต็มที่ วงการปืนก็ไม่พ้น มีปืนหลายยี่ห้อที่ไม่สามารถทำตลาดได้แม้เป็นปืนราคาถูก แต่คุณภาพไม่คุ้มกับเงินที่จ่ายไป ผลท้ายสุดก็ต้องเลิกจำหน่ายไป ในช่วงแรกๆ ของปืนน้องใหม่นั้น คงต้องทดสอบกันก่อน ให้รู้ว่าปืนไม่พังเป็นอันใช้ได้

    ซึ่งไอ้เรื่องราคาปืนนี่ก็เป็นที่สยองพองขนของผู้ที่คิดจะซื้อปืนซักกระบอก(และอาจจะมีได้กระบอกเดียวด้วย) ตัวอย่างเช่น ปืนยี่ห้อสมิทแอนด์เวสสัน ขายในอเมริกาคิดเป็นเงินบาทแล้วประมาณหมื่นห้า(ปืนลูกโม่ขนาด .๓๘) แต่เมื่อมาขายในไทยแล้วราคาเกือบแสน โอแม่เจ้ามันแพงจริง จริ้ง  ทั้งนี้คงเป็นเพราะการที่กระทรวงมหาดไทยมีนโยบายเกี่ยวกับร้านค้าอาวุธปืน คือให้ร้านค้านำเข้าอาวุธปืนยาวไม่เกิน  ๕๐  กระบอก/ปี อาวุธปืนสั้นไม่เกิน  ๓๐  กระบอก/ปี เครื่องกระสุนปืนชนิดลูกโดดไม่เกิน  ๒,๐๐๐  นัด/ปี เครื่องกระสุนปืนชนิดลูกซองไม่เกิน  ๕,๕๐๐  นัด/ปี เครื่องกระสุนปืนชนิดลูกกรดไม่เกิน  ๑๐,๐๐๐  นัด/ปี เครื่องกระสุนปืนชนิดอัดลม  ไม่เกิน   ๓๐,๐๐๐  นัด/ปี เปรียบเทียบแล้วก็จะเหมือนกับแม่ค้าขายก๋วยเตี๋ยวที่ต้องขายให้ได้วันละสามร้อยชามถึงจะอยู่ได้ แต่รัฐบาลยอมให้ขายได้แค่วันละสามสิบชาม แม่ค้าก็เลยจำเป็นที่จะต้องคิดราคาค่าก๋วยเตี๋ยวเพิ่มขึ้นอีกสามสิบเท่าตัวเพื่อให้ตนเองอยู่ได้ นี่ละมั้งเป็นสาเหตุหลักที่ปืนแพงอย่างที่เรียกว่ามหาโหด

    ว่ากันโดยแท้จริงแล้ว อาวุธปืนที่ใช้ในการก่ออาชญากรรมนั้น ส่วนใหญ่ไม่ใช่ปืนที่มีทะเบียนถูกต้อง เพราะคงไม่มีใครเอาปืนที่มีทะเบียนไปก่อเหตุร้ายๆ แน่นอน(เว้นแต่เกิดขึ้นเพราะอารมณ์ชั่ววูบ) เพราะหัวกระสุนที่ยิงไปแล้ว สามารถตรวจสอบจากร่องรอยบนหัวกระสุนปืนได้ว่ายิงออกจากปืนกระบอกไหน การที่กระทรวงมหาดไทยจำกัดโควต้าการนำเข้าอาวุธปืนและเครื่องกระสุนเช่นนี้ ก็ไม่รู้ว่าเป็นการป้องปรามหรือป้องกันการก่ออาชญากรรมที่ถูกทางหรือเปล่า เพราะนับวันการก่ออาชญากรรมโดยใช้อาวุธปืนมีแต่เพิ่มขึ้นทุกวัน หน่วยงานฝ่ายปกครองนั้น ก็เป็นอีกหน่วยงานหนึ่งที่มีความจำเป็นต้องใช้อาวุธปืนในการปฏิบัติหน้าที่รักษาความสงบเรียบร้อย ไอ้ครั้นจะใช้ปืนหลวงก็มีไม่พอ ซ้ำสภาพโทรมเหลือเกิน(ภาพจากการฝึกหัดยิงปืนของนักเรียนปลัดอำเภอ รุ่น ๑๗๖) และเพราะเหตุนี้ เจ้าหน้าที่ซึ่งปฏิบัติหน้าที่ปราบปรามในพื้นที่ต่างๆ จึงมีความจำเป็น เหลือเกินที่จะต้องหาซื้ออาวุธปืนมาไว้ใช้เป็นของส่วนตัว ดีที่มีโครงการจัดหาอาวุธปืนสวัสดิการให้กับเจ้าหน้าที่ซึ่งมีความจำเป็นต้องใช้อาวุธปืนในการปฏิบัติหน้าที่ ในราคาที่ถูกว่าราคาท้องตลาดหลายหมื่น ไม่รู้ว่าปีหน้าราคาปืนจะถีบตัวขึ้นไปอีกเท่าไหร่ ก็ต้องคอยชมกันต่อไป ใกล้สิ้นปีละ ขอให้ทุกท่านมีความสุขตลอดปีนะครับ

ว่าที่ร้อยตรี อภิชาต จันทวรรณ     

ปลัดอำเภอภูกระดึง

    ๒๓ พฤศจิกายน ๒๕๕๒